არადა, ამ ქუჩის ბოლოში ხომ ის, ვიღაც უცხო ცხოვრობდა, რომელსაც ამდენი წელი თითქოს იცნობდა, თავის მეგობართან ერთად მოდიოდა, ქვევიდან ზევით ჩუმად ეკონტაქტებოდნენ… გავიდა წლები, ალბათ შვიდი ან რვა, და უკვე ეს ქუჩაც შესძულდა (სხვა რამის გამო), და ისიც მიავიწყდა…

ეხლა სრულიად შემთხვევით მოხვდა აქ, ვიღაც მოიყვანა, აქვე დატოვა და ზუსტად თავისი იდუმალი ნაცნობის სახლთან მოახლოებულმა, ისეთ ორმოში ჩაარტყა ბორბალი, რომ მაშინათვე დაფუშა.

წვიმს, შუაღამეს გადაცდა, კაციშვილი არა, მობილური – დამჯდარი, რა მოხსნის და გამოცვლის ეხლა ამ ბორბალს…

სიგარეტი ამოიღო, ასანთიც არა აქვს… მანქანის სანთებელაც გაფუჭებულა… მიმოიხედა. და სადარბაზო დაინახა… ის სადარბაზო.

მარტო რომ ვარ? ჩვენ ხომ ერთად გვინდოდა ასვლა? იქნებ და… არ ღირდეს- ფიქრობდა, სინამდვილეში კი უკვე არბოდა კიბეებზე… მესამე, მეოთხე, ქოშინით, მეხუთე სართული… ერთი წამით შეყოვნდა, კუთხის ბინაა – გაახსენდა, მიუტრიალდა უცხო ფერის კარებს (წლების წინანდელი რემონტი, ხან თეთრი რომაა, ხან ყვითელი, ბეჟი, კრემისფერი)…

ზარი. შუქი ხომ ენთო! შუქი ხომ სულ უნთია, ბოლო 7 თუ 8 წელიწადია, სულ გინთია შუქი! არასოდეს აღარ გძინავს, ჩემსავით, მიდი, გააღე! და რა გითხრა? როგორ მოგმართო? ვინ ხარ? სერიოზულად თუ ხუმრობით? უცბად ვისოცკის სიმღერა გაახსენდა, სულ რო რეკავს ის საწყალი…

გაისმა კარის ჭრიალი…

- Ну здравствуй! Это я…

დროსა და მანძილზე სახეცვლილი, იგივე შინაარსის მქონე…

ერთი გახსოვდეს – უფლისწული პოულობს თავის კონკიას, თავიდან…

იქ, სადღაც შორს, ომია. აქაც არაა მშვიდობა, ჩემს გულში… ყველაფერი არეულ-დარეული გეგონება, სინამდვილეში კი – დალაგებულია… ზუსტად ვიცი, რა მინდა, და ვინ მინდა… ყველანაირი წინასწარმეტყველების მიუხედავად, ვიპოვნე ის – ვინც და რაც. Как снег на голову- არ მჯეროდა, მაგრამ მოხდა.

შეხედე, მაგრამ ხელი არ მოკიდო? ხელი მოკიდე, მაგრამ არ ჩაკბიჩო? ჩაკბიჩე, მაგრამ არ გადაყლაპო? სისულელეა! კარგი გამოთქმაა შეიძლება, მაგრამ მე მას არ დავუჯერებ. აღარავის აღარ დავუჯერებ, საკუთარი გრძნობების გარდა. იმ გრძნობების, რომლებმაც გამოიღვიძა, როგორც იქნა… და ეს ხომ შენ გამოაღვიძე ისინი… შენი დამსახურებაა ეს, და შენია. ჩემი გრძნობებიც შენია, და ჩემი ცხოვრებაც. და შენ კი ჩემი ხარ, მთლიანად, თავით ფეხებამდე, დედაბუდიანად! ყველა იმ სიტყვით, რომელსაც მეუბნები, ყველა იმ დარდით, რასაც მიზიარებ, ყველა ტკივილით, შიშით, ცრემლით, ღიმილით, კოცნით…

ყველა ადამიანის ცხოვრებაში დგება მომენტი, როცა ის ფიქრობს რაიმეზე – ”ასეთი რამ მე არ მომივაო”. მოუვა. ნამდვილად მოუვა, შეემთხვევა. და ჯობია ეს ადრე მოუვიდეს, ვიდრე გვიან… გვიან უფრო ძნელი იქნება… უფრო მეტი ცრემლი იქნება, და გულისტკივილი… და უფრო ნაკლები ბედნიერება…

და მაინც ყველაფერი გამოვა… ხომ გითხარი უკვე ტელეფონში, იდეალური არაფერია, და არავინაა. იდეალური არ არსებობს… იდეა – ეს ჩვენი წარმოდგენაა რაიმე საგნის ან მოვლენის შესახებ. ის არასოდეს იარსებებს ისეთი, როგორიც ჩვენ გვინდა… იდეალური შემთხვევა არასოდეს მოხდება… ამის საპირისპიროა ბედნიერი შემთხვევა. ბედნიერება არსებობს, მე ვარ ამ წუთას ბედნიერი და ვიცი, რომ შენც… ჩვენი ბედი ჩვენივე ხელშია, გახურებული დევს გრდემლზე და ელოდება, როდის დავარტყამთ უროს, როგორც მჭედელი ურტყამს რკინის ნაჭერს… თუ დაიზარე, ან შეგეშინდა, და თუ არ აწიე ურო, ვერასოდეს გაიგებ, რა გამოვიდოდა ამ ნაჭრიდან… და მაშინ გაჩერდება გული… დაარტყი ურო, ბევრჯერ დაარტყი, ისე დაარტყი, რომ სხვასაც მოხვდეს, გულზეც, სახეშიც, და გაიწიოს, გაგვანებოს თავი, იმიტომ რომ ჩვენ ჩვენს ბედს ვჭედავთ ამ წუთას… შეიძლება არაფერი გამოვიდეს რკინის ამ ნაჭრიდან, ეგეც არავინ იცის, მაგრამ უნდა სცადო… მჭედელი ცხრა ნაჭერს აფუჭებს, ვიდრე ერთ კარგ ხმალს გამოჭედავს (ან ნალს, ან გასაღებს…) ჩვენ არ ვართ გამოუცდელი მჭედლები, ხომ მართალია? ხომ დაგვირტყამს ურო? ხოდა დაარტყი…

ოღონდ იმას ნუ მეტყვი, რომ არ შეგიძლია, ან არ გინდა… დრო… დრო არაფერია, დრო ყოველთვის არსებობდა, სამყარო სანამ შეიქმნებოდა, მგონი მაშინაც… ჩვენ არსებობას აქვს მნიშვნელობა, მხოლოდ… დრო იყო, არის და იქნება… ჩვენ აღარ ვიქნებით ოდესღაც… ამიტომ აქვს ჩვენს არსებობას აქ, ეხლა, ამ წუთას ამხელა მნიშვნელობა…

დრო ყველაფრის მკურნალია? ტყუილია! დრო გამოცდაა. უბრალოდ. მე ვერ მომარჩინა დრომ, უფრო გამიღრმავა ტკივილი… იმდენად ღრმა იყო, რომ აღარ იგრძნობოდა, გაცდენილი იყო ყველა იმ შრეს, სადაც ტკივილს გრძნობს ადამიანი, სადღაც ღრმად, სულის სიღრმეში იჯდა, სულიერი სიმშვიდე დამაკარგინა… აი ეს მიქნა დრომ… და ამას ვერ ვაპატიებ ჩემს თავს ვერასოდეს… რომ დავთმე, უკან დავიხიე… და ამიერიდან აღარასოდეს დავიხევ უკან. არაფრის წინაშე. საკმარისი სისულელეები მიკეთებია უმიზეზოდ. ახლა კი ყველაზე საპატიო მიზეზი მაქვს! და არავისგან არც მჭირდება პატიება, და არც არავის ვაპატიებ მე თვითონ…

შიში? კი, მაქვს. მეშინია ძალიან. იცი შენ, რისიც. ან არ იცი, ბოლომდე ვერ მოგიყევი… მაგრამ გადავაბიჯებ, და მაგალითს მოგცემ, კაი? ყველაფერი ისე იქნება, როგორც გვინდა, ანდა საერთოდ აღარ იქნება… იმიტომ რომ გასკდება ეს გული, ეს სული აორთქლდება… დარჩება მარტო ჩონჩხი…

არასოდეს, არავისთვის მითქვამს ეს სიტყვები… იმიტომ რომ არ მიგრძვნია თავი ასე… იმიტომ რომ არასოდეს, არავის არ უჩვენებია ჩემთვის ის, რაც შენ მაჩვენე, და არავის არასოდეს უჩუქებია ჩემთვის იმდენი, რამდენიც შენ… შეიძლება, მე ვერ შემიმჩნევია, მაგასაც ვუშვებ, მაგრამ ეს ხომ ის ნიშნებია, რაც არ უნდა შეიმჩნიო? და მარტო მაშინ ამჩნევ, როცა საჭიროა… ხოდა, შევამჩნიე, აი ეხლა. დღეს, გუშინ, სამი კვირის, ოთხი კვირის წინ…

საღამოა… ვდგევარ მანქანასთან და გელოდები… პირველი შეხვედრა… ყვავილი დამავიწყდა, არ მქონდა გადაწყვეტილი ბოლომდე, და იმიტომ… ზურგით ვარ შენსკენ, ასე მოხდა უბრალოდ, შემთხვევით… და ვგრძნობ, რომ ვიღაც მიყურებს… მოვტრიალდი – შენ… ასე დაიწყო ყველაფერი, დანარჩენი იცი…

გითხარი უკვე, სიტყვები გამომელია. რომელ ენაზე გითხრა, აღარ ვიცი. რა მნიშნელობა აქვს ენას, სიტყვები მაინც ერთსა და იმავეს ნიშნავს… გრძნობებს ვერ გადმოსცემს სიტყვები თურმე, იცი? კაცობრიობას ყველაფრისათვის მოუფიქრებია სახელი, შესატყვისი, მაგრამ იმისათვის, მე რასაც ვგრძნობ – არა. შენც იგივეს მეუბნები, და მეღიმება… ორი, აბსოლუტურად განსხვავებული ადამიანი, და მაინც ასეთი ერთნაირი…

წეროვანი,

23 აგვისტო 2006

კიდევ მივიდნენ. ისევ. ისევ ერთად, ისევ ლუდით, ისევ ღამით. უკვე მანქანით. ჰასაკი, კომფორტი…

ისევ ენთო შუქი. ერთმანეთს გამოუტყდნენ – წლების განმავლობაში, ყოველი გავლისას, ორივე ახედავდა ხოლმე ფანჯარას, და შუქი სულ ენთო… ელოდებოდა? ამდენი ხანი?

და ვინაა რო საერთოდ? გოგო, ქალი, კაცი? რატომ ელოდებოდა ამათ, სხვა არავინ ყავდა? რა უნდოდა მათგან? ან მათ რა უნდოდათ? მეგობრობა? სიყვარული?

პასუხი არ არსებობდა. არ არსებობს არც ეხლა.

ნელი მუსიკა. ფანჯარაში ვიღაცის სილუეტი, როგორც იქნა… დაინახა. ეგრევე მიხვდა – ისინი იყვნენ… მანქანა შეუძენიათ – გაიფიქრა. გავარდა, ფეხები ჩაყო ბოტასებში. გააღო კარი, კინაღამ გაიჯახუნა, გაახსენდა – გასაღები, შარვალი! ხალათი მაინც…

კიბეებზე გიჟივით ჩარბოდა. ორ-ორ საფეხურზე… დროზე, არ წავიდნენ… არ დავკარგო კიდევ… რა დაიცდის კიდევ 5 წელიწადს…

გამოვარდა სადარბაზოდან.

შუქნიშანზე – მწვანე ფერი. პავაროტნიკზე – ყვითელი. მიდიოდა მანქანა.

ჩაიკეცა და აქვითინდა…

2006, 23 მაისი

ვერც მივხვდი, როდის დამინახა. მეც დიდხანს ველოდი ავტობუსს და გაჩერებაზე არ მდგარა. ალბათ მერე მოვიდა. ბოლო გაჩერება იყო, რომ ავედით ავტობუსში, არ დაძრულა, კარებიც ღია იყო და იდგა. ბოლო კი არა, უფრო სწორად, პირველი გაჩერება იყო (ამ შემთხვევაში). ჩვენ ბევრნი ვიყავით, აღარ მახსოვს, სად მივდიოდით. ალბათ სადმე კლუბში, ან კაფეში. დღის ბოლო იყო, ოღონდ ჯერ საღამო არ დამდგარიყო. როგორც ყოველთვის, აჟიტირებული ვიყავი და რაღაცეებს ვცანცარებდი, ვხუმრობდი (ოთხ ენაზე ერთდროულად, რომ ჩემს ყველა თანამგზავრს გაეგო). მგონი ერთ გოგოს (ჩვენი ჯგუფიდან) იმ მომენტში მაგრად ვეპრანჭებოდი და ჩემი შესაძლებლობების მაქსიმუმს ვიყენებდი.

უცბად ვიგრძენი. ზურგიდან. ხომ დაგმართნიათ თქვენც? როცა ვიღაც გიყურებს უკნიდან და უცბად რომ ხვდები ამას, ზურგით რომ გრძნობ.

ნელა მოვტრიალდი. ფრაზა შუაში გავწყვიტე და ამან ყველას ყურადღება მიიპყრო. დავინახე. გაჩერებაზე იდგა და მიყურებდა. მე მიყურებდა. ტუჩის კუთხით იღიმებოდა. ყველამ დაინახა, ჩემს მზერას გააყოლეს თვალი. იმანაც დაინახა ყველა და უფრო გაიღიმა.

მივხვდი, რომ არ ამოვიდოდა. ეს მისი ავტობუსი არ იყო. სხვას ელოდებოდა. თან, ”ისეთი” არ იყო. რომ ყოფილიყო, ამოვიდოდა, პირობითობებს დაიკიდებდა და გამომელაპარაკებოდა. ის კი იდგა და მელოდებოდა. ისეთი სახით მიყურებდა, ნამდვილად მელოდებოდა.

- ჩავიდე? – ვიკითხე. რად მინდოდა კითხვა, ვინ მომცემდა რჩევას? ყველა ჩუმად იყო. გული უკვე მექაჩებოდა, ჩადი, ჩადის ყვიროდა. ტვინი კი, როგორც ყოველთვის, რამდენიმე თვლის გამოთვლას შეეცადა (чёртов шахматист!) – ჩახვალ, მიესალმები, გაეცნობი და დაგახვევინებს – ასე მითხრა. – ალბათ – ბოლოს დააყოლა.

ფუ, შენი…

სულ ესეთ რაღაცეებს მიკეთებს. მიკეთებდა და, საუბედუროდ, გამიკეთებს კიდეც. ფეხს ვერ ვადგამდი, სულელივით ვიღიმოდი.

-ჩავიდე? – ვკითხე ჩემებს ისევ. პასუხები არც გამიგია. ყური არც დამიგდია, უბრალოდ ვკითხულობდი, რიტორიკულად. ათი კაცის ერთდროული პასუხი, ხუთ სხვადასხვა ენაზე, მაინც ვერ მიმაღებინებდა სწორ გადაწყვეტილებას.

- ჩადი, ჩადი! – გული.

- რა ვიცი, არ ღირს… – ტვინი.

იდიოტური ღიმილი სახეზე. უკვე გადაწყვეტილი მქონდა ჩასვლა, როცა მივხვდი – ეს გოგო ხომ უკვე დიდი ხანია მელოდება. მეც ხომ სულ ამას ვეძებდი, მთელი 22 წელიწადი!

ხელისგულები გიოფლიანდებათ ნერვიულობისგან? მე – კი. სიხარულისგანაც. სახე გამიწითლდა. ხელი მოვკიდე სახელურს და პირველი ნაბიჯი გადავდგი.

იმანაც. იმან ორი ნაბიჯი გადმოდგა გაჩერებიდან ავტობუსისკენ. თან ისე მიყურებდა, მრავლისმთქმელად, რომ ყველაფერს მეუბნებოდა.

მიყვებოდა, რამდენი ხანი მელოდა, რამდენი რამე გადაიტანა ამ ლოდინში, რამდენი ვინმე გაისტუმრა ალბათ უარით. მეკითხებოდა, შენ სად იყავი აქამდეო? შე სულელოო… და მიღიმოდა.

წარმოიდგინეთ, სიხარულის, სიყვარულის, სილამაზის, ბედნიერების ვედრო რომ გადაგასხან თავზე. ასეთი შეგრძნება მქონდა. უბედნიერესი ადამიანი ვიყავი იმ მომენტში. ფრთები შემესხა, უკვე რამდენიმე ნაბიჯი მქონდა გადადგმული და პირველ საფეხურს ვაბიჯებდი.

სულ სამია ავტობუსში. ეს საფეხურები.

ჩახტი რა, შე იდიოტო, ჩახტი!

ამ დროს ისეთი რამ მოხდა, როგორსაც არავის არ გისურვებთ. წამების ამბავი იყო, და ჩემი ბედი გადაწყდა – მძღოლს გაახსენდა, რომ ბოლო-ბოლო, უნდა დაძრულიყო ეს წყეული ავტობუსი და თავის წყეულ მარშრუტზე უნდა გასულიყო!

კარის დახურვამ შემძრა. მიწისძვრა და ცუნამი ერთად ვერ დამაკლებდა იმდენს, რაც ამ კარის დახურვის ხმამ მიქნა.

ცხვირწინ დაჯახუნდა.

რაღაცა გაწყდა გულში, ცრემლით გაივსო. სიმძიმე. შიში თვალებში. იმის თვალებში, თორემ მე ალბათ მკვდრის ფერი მედო.

ღილაკი! სადაა ის კნოპკა? კარის გაღების წყეული კნოპკა!

ორი ვიპოვნე. ორივეს ჩავაფრინდი.

უკვე ცრემლი მის თვალებში.

არ ვიცი, რა სიჩქარით აჭერს ადამიანი ღილაკს. მაუსზე წამში ორი დაჭერაა, არა? მე ასჯერ დავაჭირე ამ ღილაკს. ორს – ორასჯერ. ალბათ ერთ წამში ასჯერ, მერე კი მივხვდი, რომ აზრი აღარ აქვს.

მექანიკურად ვაჭერდი უკვე. არ გაიღო. დაძრულზე არ აღებს, მარტო გაჩერებულზე.

მიდიოდა ავტობუსი. თუ ეს გაჩერება მცილდებოდა?

ყველაფერი დაინგრა.

და ამ მომენტში დავინახე მისი სახე ბოლოჯერ. მეტი ხომ აღარასდროს შემხვდებოდა, ვიცოდი. არც შემხვედრია.

ეს ბოლო წამი მიდგას თვალწინ დღემდე. საყვედურიანი, წყლიანი თვალები. ცრემლნარევი ღიმილი. ძალიან თბილი. სიყვარულით სავსე და თან ძალიან განაწყენებული. ჩემზე განაწყენებული.

არ მეგონა, ამდენი რამის თქმა თუ შეეძლო მზერას. ალბათ, არც შეუძლია. მე მეტი აღარავის მზერაში მინახავს ამდენი რამ. ამდენი გრძნობა, ამდენი მოუყოლელი ამბავი, ამდენი დაუსმელი, მაგრამ დასასმელი კითხვა… კოცნაც კი. ბევრი.

კაცი ვარ და ვერ ვიტირე. დავთვერი უმოწყალოდ.

ეხლაც გული მტკივა, რომ მახსენდება.

მენატრები…

28.08.05

ხვალინდელი დღის მოლოდინში (1936, კალიფორნია)

მხოლოდ შიშია მის თვალებში. შიში და სასოწარკვეთილება. ხვალინდელი დღის შიში. შვიდი შვილი შეჰყურებს მას, ის კი ვერავის ვეღარ უყურებს თვალებში. დამთავრდა, საბოლოოდ დაეცა, ყველაზე დაბალ დონეზეა, შიმშილის პირას დადგა. გუშინ ჯერ კიდევ მუშაობდა – ნახშირის საბადო, დილიდან საღამომდე ბინძური, სიმძიმეებს ათრევდა, აუტანელი მამაკაცების ხორხოცს იტანდა (და არა მარტო ხორხოცს). მაგრამ ეს ყველაფერი მხოლოდ იმიტომ, რომ ეჭამა და თავისი შვიდი პირმშოსთვის საჭმელი მიეტანა ბინძურ ბარაკში, რომელიც ადრე ალბათ საღორე იყო. არა, ღორებსაც ვერ აკადრებდი ასეთ ცხოვრებას.

ყველაფერი ეს გუშინდელი დღე იყო. დღევანდელი კი – ცარიელია, უფრო სწორედ – გუშინდელზე სინანულითა და ხვალინდელის შიშით აღსავსე. თავისთავად არანაირ ფასეულობას აღარ წარმოადგენს, აღარაფერს გაძლევს, მხოლოდ საზღვარია, ზღურბლი არაფერსა და არარაობას შორის, ზღურბლი, რომლის გადაბიჯებაც არ გინდა, მაგრამ უნდა გადააბიჯო…

ზის და ფიქრობს. ფიქრობს და ხედავს. ხედავს ყველაფერს, რაც ჰქონდა და რაც ექნება – გუშინ და ხვალ. ხედავს და ეშინია… მაგრამ ვერ ხედავს ერთ რამეს – ადამიანს ფოტოკამერით – ისეთივე ქალს, როგორც თვითონაა. მათ შორის მხოლოდ რამდენიმე ლინზა, ფირი და ღილაკია. და თითი, რომელიც ამ ღილაკს აჭერს.

და ეს წამი, როცა ერთი მეორეს ვერ ხედავს, მეორე კი ჩაუსაფრდა, უთვალთვალებს, გადაიქცა ადამიანის სასოწარკვეთილების მუდმივ მოწმობად, რომელიც მსოფლიოს მოივლის. და იმ ქალს უკვდავყოფს, რომელიც იმ წამს უკვე მკვდარია, რადგან მომავალი აღარ აქვს, რადგან ხვალინდელი დღის შიშის გარდა აღარაფერი დარჩენია.

ნოემბერი 2004

Historischer Tag – 50. Champions League Finale in Istanbul, Milan vs. Liverpool.

Der Morgen fing wie üblich an – nichtaufstehenwollen/abermüssen, Dusche, Kaffee und Brotchen mit Schinken und Käse bei der netten Dame im Lokal ums Eck, Bus Nr. 4 oder 5 (egal, passen ja beide).

Schade, keine Marschrutkas in HH.

Noch ein Kaffee in der Mensa geholt, zu blöd, Pappbecher zu nehmen – selber Schuld, muss den Becher zurückbringen.

Schon die 5. oder 6. Zigarette in der Hand…

Das Seminar selber war spannend. Äusserst interessant. Habe nur wenig mitgekriegt, da nur rumgeschrieben, wie der Teufel – 10 Georgier und 10 Deutsche in der Diskussion… Eigentlich waren es ja nur 3 Personen von der jeweiligen Seite, aber trotzdem – die georgische Diskussion ist ein echtes Chaos (selber Georgier, weiss besser als ihr!)

Die Abschlussdiskussion war explosionsgefahrlich. Aber alles hat gut geklappt. Sogar Wünsche, im nachsten Jahr weiterzumachen. Werde ich auch gerne, bin aber zu faul fur die Organisierung. Werde ja sowieso helfen…

Kleine Pausen (mehrere) zum rauchen und trinken (Cola oder Wasser, natürlich) benutzt. Anschliessend – Mensa! Freu mich schon. Ein polnisches Madchen kennengelernt. Sie erzahlte von ihrem georgischen Freund. Freut mich sehr, höfliches Lacheln. Warum auch nicht? Volkerfreundschaft, EU-Annäherung.

Es gibt viele Georgier in HH. Wie sie wohl aushalten? Hab vergessen, Inga zu fragen. Stellt euch den Unterschied vor – Tbilissi, voller Lärm, wie im “Apocalypse Now” von Coppola, und Hamburg – ruhing und geräuschlos, wie “City Lights” von Chaplin. Zu ruhig fur die lauten, chaotischen Georgier. Vielleicht auch gut, da lernen wir was – Ruhe…

Handys, die nicht klingeln; Hunde, die nicht bellen; Autos, die nicht hupen; Leute, die nicht schreien; Vogel, die nicht fliegen…

Nur die Kirchenglocken lauten. Jeden Morgen. Ganz angenehm. Freue mich, dass das keine Muezzins sind.

In der Mittagspause rumgelaufen. Ist ja auch nichts neues, ich bin in HH während dieser Seminare schon so viel gelaufen, dass, wenn ich ein Auto wäre, musste mir man schon das Motoröl auswechseln.

Treffpunkt – Bahnhof. Turisteninformation. Mussen dann zum Schwulen Infoladen “Hein & Fiete” gehen… Oh, das war ja aber ein Thema!!! Die deutschen erwarteten einen Schock der georgischen Seite. Der Schock hat sich nicht verspätet, war sogar früher da. Jemand ist sogar nicht mitgekommen… Einer musste sich während des Interviews ubergeben (glaube ich, sah ganz danach aus). Der arme schwule Kai – niemand wollte in seiner Nahe sitzen. Hätt´ ich vielleicht machen können, aber hab dieses verdammte Protokoll geschrieben (ACHTUNG! Zensur, hier auch löschen, bitte!)

Habe mich naturlich verlaufen, da Durst gehabt, Wasser gekauft. Niemand hat auf mich gewartet. Stellt euch vor – in einem moslemischen Viertel läuft ein verrückter Georgier und fragt nach den Schwulen… Auch nette Damen mit Kopftuch! Sie dachten, es sei neue Anmache.
Gott hat mich gerettet, sonst weiss niemand, was mit mir passiert wäre…

Naturlich kamen wieder peinliche Fragen, wie damals, bei “Hinz und Kuntz”. Aber das ist eine andere Geschichte, vom anderen Tag und vom anderen Protokoll bzw. Tagebuchführer.

Allgemein war das doch noch OK, sagte Kai. Genauso, wie in der Uni vor kurzem.
Auch gut.

Jetzt schnell duschen, und in einer Stunde Restaurant. Gleichzeitig Fussball, anschliessend ist Bar oder Club geplant.

Vor dem Duschen noch ein Kaffe, angenehmes Gesprach mit Marco – generelles über Georgien, Georgier, unsere Mentalität etc.

Zweite Schachtel an diesem Tag aufgemacht. Dabei ist der Abend noch so jung (hab diese Redewendung immer gehasst).

So, U-Bahn (oder S, keine Ahnung, werde nie verstehen, wie kann in so einem ordentlichen Land so ein chaotisches System geben). Sternschanze. Poster auf dem Zaun – MOBY!!! Konzert, am 24. Mai! D.h. gestern… Super, jetzt sind die Uberreste der guten Stimmung uberhaupt weg…

Das Pale war sehr toll. Das Essen – ausgezeichnet, ich habe mich gefreut, dass man das Schwein nach meiner Bestellung geschlachtet und vorbereitet hat. Sowie das Bier wurde wahrscheinlich auch gleich gebraut. Deswegen hatte ich die Verspätung von ca. 1 Stunde auch nicht gemerkt.

Die Zeit verging aber schnell – vor dem Bildschirm, wo das Fussballschpiel aufgeführt (ja, ich weiss, Passivform – “worden war”. Ich mag aber poetische Sentenzen). Es war ein tolles Spiel! Schade, dass ich kein Fan bin. Egal, hab gegen alle fur Liverpool gestanden – und gewonnen.

3. Schachtel. Das ist schon zu viel auch fur mich.

Kleiner Streit in der georgischen Gruppe. Nicht sehr wichtig, eher eine Diskussion. Mit den Politikern. Vom Tisch gekriegt. Ist ja auch nicht öffentlich. Moby ware ganz toll… Na gut.

Spaziergang weiter, weg vom Lokal, ins andere – Nouar. Unterwegs gepfiffen – alle möglichen Melodien, die ich kannte oder nicht kannte. Stimmung geht bergauf.

So, womit anfangen? Um bald betrunken zu werden, muss man alles ausprobieren. Hab angefangen. Sehr heiss in diesem Club. Das Klo lange gesucht, obwohl an der Tür ganz kitschige Herren-Hausschuhe genagelt waren.

Alkoholkonsum ist angestiegen, Temperatur auch, Stimmung – 100%… Schade, dass wir nur einen Tisch kaputtgemacht haben. War echt toll. “Jetzt klappt der Austausch endlich ganz gut!” – laut unserer Koordinatorin. Voll der gleichen Meinung. Vor allem, als ich gesehen habe, was mit den Leuten los war… Na, muss ich ja nicht erzahlen, ihr wart alle da
Wollte nicht mehr nach Hause gehen. Habe wahrscheinlich geahnt, was mich erwartete…

90 Minuten langer freier Spaziergang durch Mitternachts-Hamburg. Auf allen Haltestellen gewartet. Jetzt weiss ich, dass ich sogar im Gehen einschlafen kann. Tolles neue Skill (engl.), wenn ihr wisst, was ich meine. Gegen 5 (Morgens) endlich zu Hause angelangt. Aber das war schon der andere Tag…

Kein Strom, nur das Licht der Strassenlampen. Keine Heizung, die Fenster hatte der Frost beidseitig bedeckt. Die Decke war kurz und meine Füsse frierten. Eine solche Kälte kann man sich nur in Sibirien vorstellen, nicht hier. Meine Hand schlief auch ein, aber ich konnte nicht schlafen.

Ich wollte nicht schlafen.

Ich wollte die einzige Wärme spüren, die es in diesem Frostpalast gab. Es war dein Herz. Es schlug langsam und ruhig und mein Herz fangte den Rhythmus, um im Einklang mit deinem zu sein.

Die Nachbarin las ihre Bibel in der Originalsprache – auf Altaramäisch, oder war das Hebräisch? Ich hörte die unbekannten Worte, und die bekannten Gedanken.

Liebe…

Nur die Liebe war in diesen Worten, die diese Gedanken zum Ausdruck brachten.

Es war ein bekanntes, und gleichzeitig ein unbekanntes Gefühl. Liebe. So eigens und so fremd…

Ich wollte mich erinnern – an die Liebe, an die Menschen, die ich liebte. Aber vor meinen Augen stand nur ein Bild.

Ein Club
Ein Beat
Ein Kuss

Ich fühlte es immer wieder, es ging nicht mehr weg, war für immer da. Der Frost wurde stärker, schwächer, nahm zu, wieder ab. Ich spürte alles zusammen, gleichzeitig: Wärme, Kälte, Angst, Liebe, Freude.

Unmöglich banaler Ausdruck – jemanden bei sich zu haben, und doch zu vermissen. Für mich hat er wirklich eine Bedeutung seit dieser Nacht bekommen. Ich hab dich vermisst.

Du lagst da, an meiner Brust, hast mir deine Wärme, deine Tränen, dich selber geschenkt. Je mehr ich von dir hatte, desto mehr vermisste ich dich.

Es war verrückt.

Es ist verrückt, ich weiss.

Vielleicht waren wir beide ein wenig verrückt. Sind wir es immer noch? Ich – ja. Dieser Gedanke für mich ist erfreulich und zugleich deprimierend.

Ich höre wieder diesen Beat.

Ich will ihn immer wieder hören. Er geht nicht mehr weg. Will ich, dass er weggeht? Nein. Ich will diese Wärme auch nicht verlieren.

Diesen Puls, Herzschlag, diesen Motor. Das ist auch ein Beat, dass uns beide zusammenhält.

Mir scheint so, als ob wir beide immer da gewesen wären. Hier, in diesem Zimmer. Auf diesem Bett. Unter dieser Decke – Rot-Weiss. Wer weiss? Vielleicht sind wir immer noch da? Vielleicht ist es nur ein anderes Leben, parallele Welt? Ist es überhaupt unser Leben?

Ist das Leben nicht mehr? Nein, es war immer noch da. War ja immer, wird auch sein.

Anders geht es doch nicht. Anders funktioniert es nicht. Hat ja auch nichts nicht funktioniert. Nein, anders – Hat ja alles nicht funktioniert. Nein – nichts hat funktioniert.

Ach, diese Sprachen… Schwierig, aber nur auf einen Blick. Diese Zeichen und Laute bringen uns noch mehr durcheinander. Auseinander. Kommunikationsstörung. Verständigungsmangel.

Ich hab gehört, die Rehe sprechen mit den Augen. Schöne, intelligente Wesen. Sie lieben auch mit Augen. Sie brauchen keine Sprachen, sie wissen – es stört nur. Wenn sie eine Sprache brauchen würden, hätten sie eine. Nicht viele – eine, gemeinsame für alle.

Wir haben das nicht. Wir sind leider nur Menschen. Wir sind keine Rehe. Ich bin nicht schön, vielleicht auch nicht intelligent. Egal.

Ich bin ja mit dir. Und das reicht mir völlig. Ich brauche nur dich, um vollkommen zu sein. So, wie vielleicht kein Mensch, sondern nur ein Reh ist.

Die Gedankenschar. Völlig verwirrt, gegen die Strömung. Deswegen kein Gedicht. Deswegen nur Worte, ohne Rhythmus. Kein Rhythmus hier, in uns aber.

Fast eingefrorene Träne auf der Wange. Eingeschlafene Hand, eingeschlafener Finger kann die Träne nicht lösen, nur berühren.

Sie taut auf. Mir fällt tausendmal schwerer Stein vom Herzen.

Tief einatmen, nicht wecken. Klappt. Alle Sorgen weg mit dem Stein. Dafür – um so mehr Gedanken.

Plötzlich einen gefangen. Ausgerutscht, aber doch wieder gefasst. Dieser Gedanke war von dir. Wie eigentlich alle anderen auch. Nur dieser war… einleuchtend.

Du hast mich erweckt. Etwas, ich weiss nicht was, in mir aufgeweckt. Bin freier, selbstbewusster, fröhlicher. Anderer (Gedanke) – du hast mein kaltes Herz auftauen lassen, wie ich deine Träne – mit zarter Berührung.

Jetzt weiss ich, warum Frauen weinen. Jetzt wollte ich auch weinen. Ich wünschte, ich könnte es – wegen dir, wegen uns, wegen Distanz, wegen Wegen, wegen Flugwegen…

Als dein Flugzeug flog, stand ich noch eine Stunde am Zaun des Flugplatzes. Ich fror. Und wusste nicht, wohin.

Lebe wohl.

ზიხარ, ეწევი, უყურებ მთებს და ფიქრობ. ფიქრობ ყველაფერზე, ყველაზე და, ამასთან, არაფერზე. უბრალოდ, ფიქრობ. და გიხარია, რომ არაფერი აღარ გაღელვებს, არაფერი აღარ გჭირდება, მაგრამ აღარც არავის ახსოვხარ, აღარავის სჭირდები. რა საინტერესოა, როცა ასეთ მდგომარეობაში ხარ, თან გინდა, თან არ გინდა, ასე გრძნობდე თავს. და ეს გრძნობა გღლის, თან სულ უფრო მეტი გინდა, და თან მელანქოლიურ ხასიათზე ხარ და საკუთარი თავი გეცოდება. ხანდახან გეცოდება, ხან – გშურს. და უცბად მივხვდი! მივხვდი, რა მინდა და რა უნდა ვქნა – უნდა გავიღვიძო!

და ზამთრის ცივმა დილამ თბილად მიმიღო. ჩემი ტკივილით, ჩემი დარდით, ჩემი სურვილებით…

20 ოქტომბერი 2003

20 ოქტომბერი 2003